Vorige week een bezoekje aan de gyn gehad, kleine weeg 675 gr en doet het uitstekend, alles loopt precies op schema, behalve de benen die net als bij A., behoorlijk lang blijken te zijn

Qua gewicht zit ik op +3kg wat zeker niet slecht is vergeleken met A., toch moet ik nog altijd erg opletten , mag zeker niet de extra 10kg niet vergeten die me nog resten van A

Maandag had ik een suikertest, niets speciaal, heb ik bij A. zelfs nooit gehad, en nu zag ik er ook niet bepaald naar uit.  Je moet dan een vies goedje (glucosewater) drinken, qua smaak niet slecht maar het doorslikken (op nuchtere maag) is een ander verhaal Braaf deed ik wat van me verwacht werd en een uurtje later kreeg ik dan een prik in de vinger, daaruitbleek dat mijn suiker goed is.

Voor de rest heb ik weinig te klagen.  Ok ik slaap slecht, en ja ik heb het nog altijd moeilijk met het feit dat ik fysiek toch niet meer kan wat ik anders doe maar dat is dan vooral een probleem in mijn hoofd.  Mijn lichaam geeft me goed aan dat ik me rusten dmv harde buiken en pijnlijke billen …. Die krijg ik als ik teveel inspanning doe.
Voor de rest de nodige winterkwaaltjes, die overigens iedereen doormaakt, buikgriepje, verkoudheid, keelontsteking, ….

Al een paar keer had ik last van duiziligheid, dit komt op om dan weer evensnel te verdwijnen als het gekomen is.  Ik maakte me er dan ook heel weinig zorgen over, weet het aan te kort van vitaminen en stuurde hubbie om o.mnibianto.   Na 3 dagen vitaminen nemen voelde ik me gisteren morgen nog steeds heel erg duizilig,gelukkig lag A. te slapen en heb ik me ook even neergelegd, daarna voelde ik me weer als herboren.

Echter in de namiddag voelde ik het weer opkomen en deze keer was het echt menens, normaal heb ik een lichte duizeling, waarbij ik dan gewoon heel even stokstijf blijf zitten en het dan weer over gaat.  Deze keer draaide de hele kamer en kon ik niets meer , gewoon liggen en proberen niet te bewegen, … Als ik wilde stappen kon ik niet in een rechte lijn en moest ik me overal tegenhouden, bang om te vallen.
Gelukkig wonen mijn schoonouders hier helemaal niet ver vandaan en stonden zij binnen de korste keren bij mij om A. op te vangen en de dokter te bellen.  Die constateerde een lage bloeddruk, maar niet dramatisch (al voelde ik me toen al weer een klein beetje beter dus waarschijnlijk was die toen alweer wat naar omhoog)  Voor de rest  kan ik nu geen medicijnen nemen, enkel proberen van me rustig te houden (geen stress) en voldoende slaap te hebben, en gewoon hopen dat het niet meer terug komt, ….
Nu gaat het overigens weer beter hoor, die duizeling heeft een 3-tal uur geduurd en daarna was het alsof er nooit iets gebeurd was, vreemd allemaal.

Binnen 2 weken opnieuw bij de gyn en alweer een nieuwe blog

Vorige week hadden we nog eens een bezoekje bij de gyn op het programma, ik moest bij de vervanger gaan omdat de mijne op vakantie is.  Ik vond hem niet aangenaam maar kom, alles was in orde en dat is wat telt.  Het geslacht zien was nogal moeilijk omdat het kleintje niet goed lag, ik kreeg flashbacks naar Amélie waar ik maar liefst tot 28 weken geduld heb moeten uitoefenen

Mijn buik groeit, deze zwangerschap lijkt me moeilijker dan die van Amélie, maar mss komt dat door die verkoudheid dat ik heb.  Ik krijg haast geen adem.  En door de voedselvergiftiging 2 weken eerder, eigenlijk is het sindsdien dat ik me niet zo lekker meer voel.

Soms voel ik me een 80 jarige, zonder fysiek,  zonder energie, en dat maakt me kriekel omdat ik niet het type ben om toe te geven dat het me niet gaat.  Liever sta ik met pijn schoon te maken dan mij even te rusten
En schoonmaken doe ik, hubbie zegt dat het nooit zo proper is, behalve als ik zwanger ben.  Weet niet of ik dat als compliment moet opvatten.  Stressy is het wel, en zelf gun je je geen rust tot die vloer weer blinkt en alles netjes is.

Verder leef ik op een andere planeet en lijk ik mijn eigen taal te spreken, als iemand me iets vraagt weet ik niet waar het over gaat en val ik uit de lucht.  Alsook vergat ik deze week al 2x mijn lunchpakket mee te nemen (leuk als je vaak honger hebt hihi)   Volgens hubbie verzin ik dingen zoals bv dat ze mayonaise bij de slager verkopen ed, en al ben ik overtuigd van mijn gelijk, hij blijft bij zijn standpunt.

Ik kan moeilijk slapen, wordt een keer of 6 wakker om te plassen, of gewoon omdat ik wakker wordt.  En mijn sofa lijkt niet gemaakt voor zwangere dames. Maar ach, dan voel ik die kleine plopjes en dan vergeet ik weer helemaal welke “ongemakken” er bij komen.

Hubbie voelt sinds een weekje ons kleintje, sterker nog, hij kan ons kleintje in actie laten komen, meestal toch.  Zelf heb ik “het” nog niet langs de buitenkant gevoeld :$

Qua gewicht doe ik het heel goed, ik ben nog maar 1 kg bijgekomen sinds mijn startgewicht, niet slecht vind ik, ik let wel erg op deze keer

Ons A. doet het ook heel goed, de klanken die ze vormt beginnen steeds meer woordjes te worden.  Zo zegt ze “boek”, “bumba”, “mama”, “papa”

Als ze s morgens wakker wordt roept ze mama of papa en dan is het moeilijk om niet enthousiast en blij te zijn :-):-)

Verder is ze nog altijd een vrolijk kind, ze kan goed alleen stappen, alleen uit een glas drinken, vaste dingen alleen met een lepel eten  (bv puree), ze doet je na, en ze wijst haar neus/buik/dikke teen/oor aan als ik vraag waar die staan.

Knuffelen doet ze niet zo vaak, alleen als er vreemde mensen naar haar lachen

hier nog een buikfoto van 21 weken

Morgen wacht me alweer een eerste nieuwe werkdag na de vakantie *sigh*

mooi hé?  je ziet de baby mooi in profiel, het neusje, de mond, de beentjes…

Weer was “het” ijverig in beweging, heerlijk om te zien!  Grappig omdat “het” net wakker werd toen de echo begon, “het” rekte zich uit en begon daarna lekker te spartelen.  aaaaaggg

De nekplooi was 1,2 wat goed is, we wachten nog op het resultaat van de kansberekening maar in het bleod was voorlopig ook alles goed.

Heerlijk als je alleen maar goed nieuws krijgt *glunder*

ze vroeg “en je bent in verwachting van een volgend?”

Ik knikte instemmend, kon een lach niet onderdrukken en maakte binnenin een vreugdedansje.  Oh wat ben ik trots op me buikkie

Mag ja, want niet voor iedereen evident, dat besef ik elke dag, en regelmatig denk ik terug met weemoed aan de tijd toen het bij ons niet wilde lukken.
Sommigen zeggen dat je het vergeet, maar dat doe ik niet, en nog elke dag ik dankbaar dat we niet één maar binnenkort twee spruiten hebben.

A. werd nog niet zo lang geleden 1 jaar!!  Wauw, wat is dat snel gegaan Vooral hoe ze op 1 jaar tijd zoveel dingen heeft geleerd, ze kan zelf met een lepel eten, alleen stappen, kruipen heeft ze nooit gedaan, en ook nu maakt ze daar nog steeds geen aanstalten voor (waarom zou ze ook!), ze verstaat sommige dingen die we zeggen (niet in het mondje, nee, leg dat terug, geef een kusje, hallo, wil je drinken?) maar zelf kan ze niet meer als ta, eee, otto, en nog wat kleine lettertjes achter elkaar, als we het niet verstaan wat ze wil, dan gaat ze wijzen   en zo kan ik nog wel enkele uren doorgaan over hoe geweldig ze is

Ze is een gemakkelijk kind, al heeft ze wel haar dagen   Nieuwsgierig, sociaal en vooral altijd op zoek naar iets nieuw.

Vorige maandag hadden we een echo en ons beebje lag hevig te spartelen, mooi om zien, bij A. hadden we dit nooit gezien   Hij of zij doet het prima en zit op “schema”.  Volgende maandag alweer een echo en de beruchte nekplooimeting, dan hebben we ook weer de resultaten van de tripple test, best wel spannend dus!

Af en toe heb ik het idee dat ik hem of haar al voel bewegen, laats voelde ik “iets” en ik ging gelijk horen met de angeslounds en idd daar was de hartslag…. al voelt het echt nog niet als bewegingen, weer gewoon die kleine plofjes, net als bij A.

Heb het ook op mijn werk verteld en de reacties waren zeer positief )

hier nog een buikfoto, je begint het al een beetje te zien…

Bloedwaarden mooi gestegen, volg netjes de curve.

1 klein probleem is echter de bloedklonter in mijn baarmoeder.  Kan vanzelf weggaan of via een bloeding afkomen.  Niemand die het kan zeggen.  Ik hoef me niet te veel zorgen te maken, maar toch zit het in mijn hoofd.  Ook omdat ik volgende week terug moet naar Jette voor een echo en bloed opdat ze het kunnen opvolgen.  Leuk omdat ik dan ons beebje nog eens kan zien, verondrusten omdat ik toch opgevolgd moet worden en het niet zomaar een kleinheidje is dat je over het hoofd mag zien…

Proberen me niet te veel zorgen te maken

De eerste verse icsi poging na A. was negatief.  Van de 21 eicellen die “geplukt” werden, zijn er uiteindelijk 3 overgebleven, 1tje onmiddellijk in de buik, de andere 2, in de diepvries.

Na het negatieve nieuws gingen we terug op bespreking bij de gynaecoloog.  Als we wilden konden we nog diezelfde cyclus starten met een cryopoging.  Yes!  Doen we.  Het enige wat we moesten doen was een pregnylspuit tegen dat de eisprong kwam.  Voor de rest geen meds, wat een verademing.
Van de pregnyl had ik 2 dagen later wel ongelooflijk veel buikpijn gekregen maar het was voor een goed doel, dus ik hield me kranig.
De arts had ons verzekerd dat met de nieuwe dooitechniek, 80% van de cryo’s overleven bij dooi.  Sceptisch als ik ben (toch tov cryos) dacht ik, ja zal wel, maar niet voor ons dan Groot was dan ook onze verbazing toen we uiteindelijk telefoon kregen dat de terugplaatsing kon doorgaan.  Er volgde 14 spannende dagen, helaas kreeg ik 11 dagen na de terugplaatsing mijn maandstonden en was ook deze poging mislukt.

Met nog 1 embryo in de diepvries konden we onmiddellijk de volgende cyclus verder gaan.  Goede hoop had ik niet, maar je moet nu eenmaal eerst je cryo’s opgebruiken alvorens een nieuwe poging te kunnen starten.
Pregnyl op dag 16 van de cyclus en weer kregen we 5 dagen later het goede nieuws dat we verwacht werden voor de terugplaatsing.
5 dagen na de terugplaatsing voelde ik de zelfde kriebel als ik bij A. had.  Zou het dan toch?  De volgende dag deed ik uit nieuwsgierigheid een test en vol ongeloof kreeg ik een tweede streep.  Het was dag 12 na pregnyl (5000ie) en ik overtuigde mijzelf ervan dat dit absoluut nog van de pregnyl ging zijn.  Het streepje was ook nog eens heel licht erbovenop!
Op dag 14 na pregnyl deed ik nogmaals een test, en weer kreeg ik een tweede streepje.  Nog steeds licht, maar toch een ietsiepietsie donkerder.
Dag 16 weer een test en deze keer verscheen de streep binnen de 10 sec.  De bloedtest bevestigde mijn thuistest en het eerste gemeten hcg is 925.  Meer dan bij A., toen had ik op diezelfde dag (4weken en 5 dagen), ongeveer de helft nl 400 en iets.
De man aan de telefoon was zeer enthousiast en de zwangerschap is alvast goed van start gegaan.  Komende vrijdag moet ik opnieuw voor bloed en dan wordt de echodatum vastgelegd.

Gelukkig niet meer zo lang, maar het lijkt mij wel eeuwen te duren, ik wil gewoon dat knipperlichtje zien, dan ga ik meer op mijn gemak zijn denk ik, hoop ik.

Qua kwaaltjes heb ik, net als bij A., weinig te vertellen.  Buiten heel erg moe zijn, van dag tot dag, en heel af en toe misselijk, is er voor de rest weinig waaraan ik kan herkennen dat ik zwanger ben.  Pfew

S avonds staat mijn buik erg bol, maar smorgens is ie alweer verdwenen.  Mss maar goed ook want ik wil nog geen uitleg geven op mijn werk!

Op naar vrijdag!